Michael van Asperen
Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door Agium. Vandaag de gast hebben we Guido Dubbeld, voormalig CFO en hedendaagse onder andere commissaris. En met hem gaan we het hebben over zijn defining moments. Mijn naam is Michael van Asperen en dit is Today’s CFO. Guido, welkom in de studio. Leuk dat je er bent.
Guido Dubbeld
Ja, bijzonder om hier te zijn.
Michael van Asperen
Heb je er zin in?
Guido Dubbeld
Helemaal, ben er helemaal klaar voor.
Michael van Asperen
Kijk, dat is heel goed, dat is heel goed. Want we beginnen natuurlijk altijd even met de allereerste vraag. En dat is, wie is Guido Dubbelt eigenlijk?
Guido Dubbeld
Ja, dat is altijd interessant hoe je die vraag gaat antwoorden. Ik ben 53 jaar. Ik heb in Rotterdam gestudeerd. Ik woon ook in Rotterdam. Twee kinderen. Met een Franse getrouwd. En zoals je al zei, 2021 gestopt als CFO van Eneco Group. Maar goed, daar komen we straks nog wel wat over te spreken. Wat er daarna allemaal is gebeurd. Ja, ik heb een passie voor triatlon en ultrarunning.
Michael van Asperen
Ultrarunning? Hoe ultra is ultrarunning?
Guido Dubbeld
Ja, dat is een soort glijdende schaal naar meer over de afgelopen jaren. Dus dat begon bij marathons en in coronatijd naar 56 kilometer, 80 kilometer deze zomer. 91 kilometer in Alpen d’Huez.
Michael van Asperen
Aan één stuk?
Guido Dubbeld
Aan één stuk door, startend in de nacht. Niet op asfalt, maar gewoon echt op de bos- en de stenenpaden. En vijf hoogtekilometers. En dat is waarschijnlijk nog het meest pijnlijke van de… De hoogte is meer pijnlijk dan de lengte.
Michael van Asperen
Ja, de incline omhoog, dat is natuurlijk… Of is het naar beneden vooral?
Guido Dubbeld
Nee, het is vijf kilometer omhoog en naar beneden. We komen weer bij hetzelfde punt uit.
Michael van Asperen
En wat is het meest lastig als hardloper? Is het omhoog lopen of naar beneden lopen?
Guido Dubbeld
Naar beneden. Voel je je hart aan je knieën als je te hard gaat. Dus je denkt om makkelijk snelheid te kunnen maken, maar die klop op je knieën, dat train je ook moeilijk. En naar boven gaat het langzaam, dat is heel beheersbaar.
Michael van Asperen
Ja, en wat loop je nou gemiddeld als je dan zo’n 91 kilometer loopt?
Guido Dubbeld
Nou, dat hangt echt af van de hoogteverschillen af. Maar de laatste race in december door de sneeuw en het ijs, dat ging 80 kilometer in 10,5 uur. Dus dat is net iets meer dan 7 kilometer per uur.
Michael van Asperen
Ja, maar dan wel tien uur lang. Tien en een half uur lang.
Guido Dubbeld
Ja, klopt.
Michael van Asperen
Jeetje, hoe heb je die passie ontwikkeld trouwens? De totale side question, waar ik me nou even nieuwsgierig.
Guido Dubbeld
Ja, ik denk dat een beetje in het beestje zitten grenzen verleggen. Met alles wat ik doe, op mijn werk en dus ook in sportieve zin. En daar is eigenlijk uit voortgekomen, en dat is misschien ook wel meteen een van de defining moments, als we daar meteen op aan mogen haken, dat ik in 2008 mocht ik een opleiding op INSEAD gaan doen. Advanced Management Program, daar zijn we een maand lang onderweg. In Fontainebleau, met allemaal medestudenten, top of the bill professoren. Krijg je het laatste nieuws van de wereld te horen van modellen. En daar was ook een onderdeel bij, je eigen fitheid. Dat hadden ze niet verteld. Dus je kwam binnen en het eerste wat we allemaal moesten doen is een fitheidstest. En daar kon je dan je leeftijd uitrekenen, je conditionele leeftijd. En die was bij mij, raad eens…
Michael van Asperen
Ja, als je het zo zegt dan durf je te zeggen vijftig ofzo?
Guido Dubbeld
Ja, vijfenvijftig.
Michael van Asperen
En je was op dat moment?
Guido Dubbeld
En ik was zevenendertig. Dat was wel een pijnlijke binnenkomer. En niet omdat ik nou heel zwaar ben of wat dan ook, maar gewoon dat je realiseert dat ik al twintig jaar niet aan sport gedaan. Sinds mijn achttiende. En daar is het eigenlijk begonnen met oké, ik moet nu wat gaan doen. Ik ben maar gaan hardlopen tegen mijn zin in. met een vriendin in Canada bezig gaan lopen. Na de eind van de vakantie liep ik 10 kilometer. Toen dacht ik, laten we eens inschrijven om half een marathon. Dat was dan een half jaar later een half marathon, een half jaar later een marathon. Daar heb ik een heel aantal jaren voor gehouden. Elk jaar 1 of 2 marathons lopen. Tot ik het vrij eenzijdig begon te vinden. In 2016 overgestapt naar Triathlon, fiets gekocht en zwemles genomen. Je hebt nooit echt leren zwemmen. Je moet leren borstkrolen op school. Dus heel veel les gehad in van die endless pools waar je dan ook jezelf in spiegels ziet zwemmen. Dat is echt fantastisch om te zien. Uiteindelijk kwart triathlon, halve triathlon in 2019. Tijdens het verkoopproces van de NECO. De hele Ironman gedaan.
Michael van Asperen
Die is op Hawaii toch?
Guido Dubbeld
Dit was de Ironman in Zurich. Je hebt zeg maar de wereldkampioenschappen van de Ironman. Die zijn op Hawaii. Die zijn in Kona. Daar heb ik me niet voor gekwalificeerd.
Michael van Asperen
Net niet.
Guido Dubbeld
Nee, net niet gelukt. En dat was ongeveer 12 uur sporten. En toen wilde ik eigenlijk in coronatijd door, maar dat lukte niet. En trillwedstrijden waren er nog wel. Liet ze mensen gewoon om de 15 seconden weggaan. Toen dacht ik van nou dan ga ik dat doen. En daar ben ik eigenlijk in gebleven tot vandaag. En vandaar uit elk jaar komt er weer 10, 15 kilometer bij. Meer hoogte bij. Uitdagender landschap. Dus ja, zolang ik dat aankan. En dat is natuurlijk uiteindelijk ook een stukje mentaal. Gaan we de grenzen blijven verleggen?
Michael van Asperen
En dat kwam eigenlijk allemaal door die fitheidstest bij INSEAD, realiseerde je eigenlijk… Dit is niet goed. Mijn conditie hoort niet als 55-jarige te zijn. Laat ik maar eens wat gaan doen. En eigenlijk is dat in je achterhoofd steeds wat meer.
Guido Dubbeld
Nee, dat is niet heel bewust. Uiteindelijk denk ik als je twee keer per week sport, dan is dat het een beetje met tegenzin. Moet je er een beetje naartoe slepen. Als je meer dan drie keer per week gaat sporten, dan gaat het toch wat vanzelf. Dan mis je het eigenlijk. In je systeem werkt dat echt anders. Lekker, daar ben ik eigenlijk ook in gebleven. Niet altijd het hele jaar door. Dus het is ook soms gewoon een half jaar wat doen en een half jaar wat minder doen. Maar die uitdaging opzoeken om weer een snellere tijd te hebben of een mooie omgeving te lopen. In New York gelopen, in Lyon gelopen. Ja, dat is wel echt wat me heeft bezighouden en ook steeds beter op te gaan letten wat je eet, wat je drinkt. professioneller te worden. Als je nou naar mijn fitheidsconditie kijkt, ik ben 53. Ik vul dat in op de website ergens, dan denk ik dat er 35 uitkomt.
Michael van Asperen
Je hebt het nog niet gecheckt?
Guido Dubbeld
Ik heb het wel gecheckt laatst, maar ik weet dan niet of ik de website kan vertrouwen. Maar dat dat ergens in de beste condities van 5% zit, mijn leeftijdscategorie, dat durf ik wel aan te nemen.
Michael van Asperen
Als je dan even terugkijkt, want in de jaren daarvoor, vanaf je 18e was je eigenlijk niet of nauwelijks aan het sporten. Was dat dan bij toeval dat je niet sportte of was je heel erg druk met werk en carrière en dat soort dingen?
Guido Dubbeld
Ja, dus het was echt carrière gericht en we woonden in Frankrijk met mijn huidige vrouw. Nou, dan kun je zo’n got eten. Het leven is prima. Dus we deden wel wat sportieve dingen in de bergen, maar niet actief sporten anders dan golven. Ik wil natuurlijk golfers niet zeggen dat het geen sport is, maar dat is in ieder geval niet super conditioneel. In ieder geval voor mijn conditie heeft dat onvoldoende gedaan. En veel met werk bezig geweest, met studeren nog. En daar ook heel veel lol in gehad. Dus als je terugkijkt denk je, dat had ik eerder iets mee moeten doen. Maar het is ook wel heel gaaf om te zien als je op je 37ste begint. wat je er allemaal nog kan bereiken en hoe ver je kan gaan. We zijn nog niet aan het einde van de mogelijkheden. En als iemand me vraagt, kun je ook de ultra 100 miles lopen, dan ga ik niet zeggen dat me dat niet gaat lukken. Dan laat ik me daar wel toe uitdagen.
Michael van Asperen
Het draait dus allemaal om die mindset eigenlijk. Jij hebt een knop omgezet.
Guido Dubbeld
Het is een knop om, maar het is ook een mindset van heb je er tijd voor. Wat ik heel erg in het begin over nadacht was, maar ik heb er helemaal geen tijd voor. En dat is denk ik een redelijk mindvak. Want uiteindelijk, als je iets belangrijk maakt, heb je er wel tijd voor. Dus ik heb uiteindelijk ook geleerd om er tijd voor vrij te maken, om het gewoon in te plannen. En ook op momenten dat er heel veel werk was, dat toch gewoon te blijven doen. En wat je er eigenlijk van leert is dat je toch veel frisser op werk bent. Je maakt misschien wel minder uren, maar als je overdag even een rondje gaat hardlopen, drie kwartier, en je doucht en je gaat weer verder met werken, dan zit je zoveel beter aan tafel dan maar twaalf uur achter elkaar proberen je mailbox te legen en alle vragen te beantwoorden. Ik ben er wel van overtuigd geraakt dat het voor mij om die hele periode goed door te komen, als bestuurder ook, met heel veel stress en heel veel werkdruk, me enorm heeft geholpen, de sport me enorm heeft geholpen en de professionalisering daarin, om super fit gewoon in mijn veld te zitten en daardoor dus ook gewoon goed mijn werk te kunnen doen. En waar ik ook weleens lezingen over geef is van waar je sporters die steeds meer inspanning moeten doen om een steeds hoger niveau te bereiken, elke dag moeten sporten, is maar één ding belangrijk, herstel. Zorgen dat je goed slaapt, dat je goed eet, om de volgende dag weer je training te kunnen doen. En als je dat onvoldoende herstelt, dan na verloop van tijd krijg je een blessure en dan kun je niet meer trainen, kun je niet meer de wedstrijd doen. Wat doe je in het bedrijfsleven? In het bedrijfsleven, als we heel veel werkdruk krijgen, wat gaan we doen?
Michael van Asperen
Harder werken.
Guido Dubbeld
Als we harder werken, hebben wij minder tijd voor? Slaap, ontspanning, sport, goed eten. Dan gaan we gewoon fastfood eten. We gaan eigenlijk alle dingen doen die een topsporter niet zou doen. Als je dat naast elkaar legt, dan denk je… Is dat nou verstandig? Ik heb gezien hoeveel het kan doen als je overdag sport, elke dag je hoofd leeg kan maken, hoe je anders aan tafel zit. En dan gaat het dus niet om de meeste uren maken, maar het gaat over het aantal uren dat je effectief, geconcentreerd aan de slag kan. Maar dan word je geforceerd om tijd vrij te maken voor ontspanning, sport, goed eten. En dat is eigenlijk het eerste wat mensen laten vallen, op het moment dat de druk hoog wordt.
Michael van Asperen
En dan wil ik zometeen wel even daarop doorgaan hoe je dat als bestuurder bij Eneco ook richting je team hebt gedaan. Maar daarvoor is het misschien handig om ook even een stapje terug te maken naar hoe en waarom ben je eigenlijk bij Eneco terechtgekomen?
Guido Dubbeld
Ja, dat was 2002. Net was de regel, de wetgeving klaar om de markt te liberaliseren in fasen. Ik kwam uit het risicomanagement vak, had bij banken gezeten, derivatehandel. Ik woonde in Frankrijk bij mijn huidige vrouw, toenmalige vriendin. En ik werkte in Zurich en in München. Dus ik vloog eigenlijk elke week heen en weer. Dus ik had een goud leven. Ik had een hele mooie baan. En het leven met elke dag zon en heerlijk eten in Lyon woonden wij. Dus aan de goede kant van de zonnegrens in Frankrijk. En na vijf jaar zeiden ze, ja, maar als we nou trouwen en kinderen dan… Dan is het niet de bedoeling dat je de hele week weg bent. Dan kon ik een aantal aanbiedingen en ik kon in Parijs gaan werken. Ik dacht, ja maar dat klimaat, dan kunnen we net zo goed in Nederland wonen. En ik had een mooie aanbieding van Eneco die een risicomanager nodig had. Nog geen idee wat ze daarmee echt moesten, maar ze hadden er een nodig. En ik ben daar gewoon ingestapt. En mijn vrouw zei, ga mee naar Nederland. Ik ga Nederlands leren. Ik kom hier werken. Ik kom hier wonen. Prima. Gaan we doen. Iedereen me vergekverklaard in die periode. Eén, je zegt een hele mooie baan op. Twee, een hele mooie leefomgeving. En dan ga je in Rotterdam wonen. En dan ga je bij 65 bij elkaar geraapte gemeentes, ga je risicomanagement zitten doen.
Michael van Asperen
Dan word je ambtenaar.
Guido Dubbeld
Dan word je ambtenaar en dan word je bij ABP ingeschreven. En dan ben je echt een steekje los. Als we de film terugdraaien 20 jaar later of 22 jaar later, dan zeg je dat was natuurlijk een defining moment. Ik heb daar enorm genoten in die organisatie. Mijn impact te kunnen maken, op een risicomanagement inrichten, de tradingorganisatie te leiden en uiteindelijk tien jaar CFO te zijn. Daar alles in gekregen wat ik als ambitie graag wilde. De rollen, maar ook fantastische collega’s en ook een fantastische strategie om aan te werken. Dat was in 2002 zeker niet het geval. Toen was NN ook gewoon fossiel. Maar in 2007 met de aanstelling van Jeroen de Haas als nieuwe CEO is echt de duurzame koers ingezet. En dat was jaren voordat menig ander energiebedrijf die koers heeft ingezet. Dus daar heb ik in een heel vroeg stadium aan mee mogen werken. Eigenlijk ook zeg maar omgeschot tot duurzaamheid aanhanger. Dat is uiteindelijk 20 jaar een super mooie journey geweest waar ik het bedrijf heb zien veranderen, de cultuur heb zien veranderen, de relevantie in de maatschappij van het bedrijf veel groter geworden. dat ooit dat avontuur zo zou eindigen. Dat weet je niet en dat is wel echt een heel mooi traject geweest.
Michael van Asperen
En dan zat jij in risicomanagement en toen Jeroen kwam was het relatief nieuw eigenlijk nog. Jullie waren de eerste die dat ging doen. Hoe stond je er dan als risicomanager in? Was dat voor jou zoiets van waarom gaan we dat doen en dat is heel risicovol? Je zegt dat je bent omgeturnd tot duurzaamheids aanhanger in die periode. Stond je er in het begin anders in?
Guido Dubbeld
Op het moment dat die duurzame koers werd ingezet, was het 2007, toen was ik net directeur van de trainingorganisatie geworden. Toen vroeg Jeroen ook aan mij van, goh Jeroen kom eens langs, ik wil het met jou eens even hebben over die strategie en hoe jij daar naar kijkt. Goh, wat vind je eigenlijk van duurzaamheid? Moeten we daar wat mee? Daar heb ik toen over nagedacht, nog eens het gesprek over gevoerd. Er is eigenlijk maar één weg naar Rome. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar dat is niet de goede uitdrukking. Maar het eindpunt is Rome en dat heet duurzaamheid. Dus we zullen links of rechts om dingen moeten gaan verzinnen om hier invulling aan te geven. En dat kan lang duren. Maar dit is wel de enige weg die bestendig is. Dus daar waren we het wel redelijk snel over eens. Vraagstuk is dan, hoe bespreek je het met je team? En dat team dat waren 50 traders. Ik denk op het moment dat je daar over 2007 over groen begon, was het heb je geitenbollen sokken aan reactie. Maar daar hebben wij ontzettende leuke discussies over gevoerd. En uiteindelijk heeft iedereen ingezien dat er ook een waanzinnige business opportunity in zat. Dus wij zijn toen de eerste geweest die een CO2-transactie… hebben gedaan in de wereld. Dat was Eneco met een andere tegenpartij. We zijn in de biomassa handel terechtgekomen. We zijn in projecten geland waarin energiereductieprogramma’s in ontwikkelingslanden opgezet. We zijn in allemaal wind- en zon-PPA’s, de afnamecontracten op wind en zon. Vroeger had niemand daar interesse in en ECO heeft ze grote getalen verzameld. Dat is 17 jaar geleden. Nu is dat ook in een heel ander vaarwater tegengekomen met weer nieuwe uitdagingen. Maar toen was dat het verzamelen van groene energiecontracten. En ook gewoon de deur open doen voor een boer die één windmolen had. Uiteindelijk is daar een hele grote business uit opgebouwd. We waren met 40 man en na vier jaar zaten we met 180 mensen. Bijzonder om te zien dat de mensen die toch redelijk hoog opgeleid waren, aan de knoppen zaten in energiehandel, portfolioanalysten, zijn gewoon echt heel goed opgeleide mensen, ook die draai hebben te zien maken, we moeten gaan werken aan de duurzaamheid, want één, we kunnen er gewoon wat in verdienen en we gaan er ook wat mee doen. Dat is gewoon echt relevant. En dat is mooi om te zien hoe dat proces gelopen is.
Michael van Asperen
En toen jij dan gevraagd werd om CFO te worden, dat was dan waarschijnlijk een no-brainer voor je om te doen? Of had je daar dan de reservering nog bij?
Guido Dubbeld
Als je dat gevraagd wordt, dan vind je dat een no-brainer. Als je er achteraf op terugkijkt, dan kun je er wel geen seconde spijt van. Maar het is wel een stap waar ik als mensen die kans geboden wordt, toch even heel goed bij stil te staan. Of je weet wat het inhoudt. Eindverantwoordelijk, allemaal organisaties van de buitenwereld die op je dak komen, van de van de overheid tot NGOs tot for good en for bad. De afwegingen die je moet maken voor 3.000 mensen en honderden miljoenen miljarden euro’s, de druk die dat kan opleveren op jezelf, kan je daarmee omgaan voor je familie, de tijd die je erin moet steken en uiteindelijk ook nog gezellig en gezond te blijven in de tussentijd. Ik heb het nooit gerealiseerd vanuit zelfs rapporterend aan de raad van bestuur over hoe ingewikkeld die dossiers en dilemma’s af en toe zijn in een boardroom waar je als lijn daaronder eigenlijk nauwelijks mee te maken krijgt. Dus die afweging van de status en eindverantwoordelijkheid kunnen nemen, impact kunnen maken op maximaal niveau, Maar ook wat het met zich meebrengt. Dat was niet super goed voorbereid. Het is allemaal goed afgelopen. Maar ik zou mensen wel adviseren, spreek er eens met bestuurders over. Misschien had ik dat meer moeten doen. Maar goed, het werd me gevraagd en ik moest me bij spreken de volgende dag ja zeggen. Ik had 24 uur de tijd. Dus heel veel ruimte voor uitgebreid onderzoek was er niet. En het stond wel op mijn verlanglijstje.
Michael van Asperen
Dan denk je ja, gewoon doen.
Guido Dubbeld
Dan is het een no-brainer. Maar achteraf gezien had het waardevol geweest om er iets verder in te verdiepen.
Michael van Asperen
Welke skills zou je eigenlijk nog het liefst gehad hebben voordat je die stap had gemaakt? Waren er dingen waar je nog graag in wilde ontwikkelen?
Guido Dubbeld
Nou, er kwamen sowieso allerlei inhoudelijke dossiers langs. Dus van treasury was ik niet mee bezig geweest, maar dat begrijp ik wel. Krijg je fiscaal zelden. Maar de belangrijkste zijn eigenlijk de bestuurlijke vraagstukken, ethische dilemma’s, ongewenst gedrag op de vloer noem het maar, klokkenluidersdingen, tot de lobby in Den Haag. van hoe gaan we nou de wetgeving proberen te beïnvloeden via de Tweede Kamer. Hoe krijg je nou je duurzame standpunt naar voren, terwijl de brancheorganisatie daar helemaal niks in ziet en eigenlijk niks wil doen. Dus dan ben je ook een beetje een soort Calimero-achtig startje. Nou dat is uiteindelijk heel anders. Uiteindelijk is het door de tijd hebben we die positie heel goed weten op te bouwen. Maar dat zijn allemaal vraagstukken die samenhangen met allemaal businessbeslissingen en financiële beslissingen. En zo integraal heb je er nooit naar gekeken. Er zit echt het integraal beoordelen van de communicatie-effecten, de uitstralingseffecten, veiligheidsvraagstukken, dilemma’s op de werkvloer, zo groot te zien en zo verweven te zien. En dan heb je allemaal afdelingen die allemaal op hun eigen stukje dimensie jouw advies geven. Ja, en dan komt er iets uit. En dan zijn ze teleurgesteld dat er misschien iets anders uitgekomen is. Maar zij nooit de afweging hoeven te maken om tien dimensies bij elkaar te brengen. Dat vond ik wel… In mijn beleving is dat nu nog steeds ingewikkelder aan het worden met steeds meer dimensies die erbij komen. Op ISG gebied en dan ook nog wetgevingsgebied allemaal eisen waar jou moet voldoen steeds meer compliance dingen. Als je tegenwoordig een afweging moet maken moet je met 15 specialisten aan tafel zitten om iets te besluiten. Het is voor het ondernemerschap en voor innovatie niet heel erg bevorderlijk.
Michael van Asperen
Nee, dat geloof ik zeker. En denk je ook dat, want er wordt natuurlijk wel eens naar, we hebben in een semi-publieke organisatie gezeten. Wordt al een beetje gezegd dat dat makkelijk werkt en dergelijke. Was het omveld voor jou ook niet veel complexer, omdat er een veel groter politieke spel ook omheen zit, zowel op landelijk als op lokaal niveau?
Guido Dubbeld
De aandeelhouders in Eneco waren gemeentes en die hebben ons heel veel ruimte gegeven om de strategie uit te voeren en te ontwikkelen zoals we dat voor ons zagen. Dus eigenlijk is dat juist heel waardevol geweest voor de ontwikkeling die het bedrijf toen heeft doorgemaakt. Instrumenteel zelfs, echt heel belangrijk geweest. Het is natuurlijk wel zo dat die politici die dan als wethouder, als aandeelhouder optreden, graag wilde dat er iets in de lokale gemeenten gebeurde. En soms was dat het sponsoren van iets of het aanleggen van kabels. Want Steden zat toen ook nog in de groep. Maar ja, je kunt natuurlijk niet partijen voortrekken omdat toevallig iemand wethouder is. Dus dat moest wel allemaal netjes gebeuren.
Michael van Asperen
En je hebt de 65, dus… En.
Guido Dubbeld
Je hebt de 65, dus die krijgt dan voorrang. Nou ja, goed, dat begrijp je al. Maar er was ook wel begrip voor. En uiteindelijk is dat dus niet super politiek geweest, anders dat wij zelf de ruimte moesten creëren om meer ruimte voor duurzaamheid te krijgen in de wetgeving. Dus met de SDE-regelingen, dat zijn de duurzame subsidieregelingen. Daar hebben we wel heel veel tijd in gestoken om innovaties mogelijk te maken die uiteindelijk nu ook, wij spreken, zonder subsidie draaien.
Michael van Asperen
Ja, dus eigenlijk als ik uit de vraag zou volgen in een publieke of semi-publieke organisatie versus een commerciële organisatie is het het speelveld niet complexer bij de een of bij de ander.
Guido Dubbeld
Nou in ieder geval in die periode, kijk als je commerciële aandeelhouders hebt dan dan moeten we bespreken elke kwartaal een half jaar winstgroei zijn. Anders krijg je discussie en omdat wij die discussie minder hadden, zowel de voorspelbaarheid, maar dat kon ook wel eens een keer tegenvallen of het voor-investeren in zijn. Doordat die druk veel minder was, denk ik dat dat heel veel heeft bijgedragen om die langetermijn investeringen te kunnen doen. Want als je een windpark op zee bouwt, ben je zeven jaar bezig. Dan ben je dus eigenlijk zes jaar aan het investeren voordat er euro’s uitkomen. Ja dat is voor commerciële bedrijven wel complex balanceerwerk. Ik denk overigens dat nu wel je ziet steeds meer overheidsaandeelhouders zich toch wel actiever bemoeien met de bedrijven die ze in portfolio hebben. En dat is ook wel begrijpelijk. Er wordt steeds meer verwacht dat er een bepaalde maatschappelijke bijdrage wordt geleverd door de bedrijven die in de overheidshanden zijn, of dat nou gemeentes zijn of centraal. En daar zie je dus ook de bemoeienissen toenemen om, wat er gevraagd wordt, ook te zorgen dat dat gebeurt.
Michael van Asperen
Ja, en op het moment dat er misstanden zijn zie je ook dat dan ook die aandeelhouders, als het publieke aandeelhouders zijn, dan ook gelijk daarop worden aangesproken. Dus ze moeten ook wat korter op die bal zitten.
Guido Dubbeld
Ja, ze worden vaak aangesproken op dingen die je zelf als bedrijf niet verwacht. Maar dat heeft vaak te maken met wat er in de stad gebeurt. Kan een winkelier zijn winkel een half jaar niet open, want de straat ligt open. Dat vindt de gemeente heel vervelend. En wij dachten, we gingen toch een windmolen neerzetten. Dat was toch belangrijk?
Michael van Asperen
Ja.
Guido Dubbeld
Dus de vragen gaan dan meestal over het belang wat de lokale politiek heeft en waar eigenlijk de burgers hem op aanspreken.
Michael van Asperen
Ja.
Guido Dubbeld
En daar hebben we ook wel geleerd dat je daar op vooruit meer naar ze moet communiceren om dat voor te zijn, zodat ze ook weten hoe ze daarop moeten antwoorden of de situatie kennen. En als ze de situatie niet kennen worden overvallen. Ja, dan vinden ze dat heel onprettig en prijpelijk.
Michael van Asperen
Nu ben je al een aantal jaren CFO bij Eneco. Je zei dat een van je funny moments was dat het unwind door middel van sport, dus ook zorgen dat je tijd hebt om weer op te laden en top fit zijn om als bestuurder door te gaan. Kwam je dan wel eens in de knel op het moment dat je CFO was? Of meer in de knel versus daarvoor? Of kon je dat redelijk goed inrichten?
Guido Dubbeld
Dat is eigenlijk best goed gegaan. Het meest extreme was de combinatie voor een Ironman trainer en het verkoopproces van een NECO.
Michael van Asperen
Ja, twee tofsporten naast elkaar.
Guido Dubbeld
Ja, twee dingen naast elkaar. En die allebei natuurlijk heel veel tijd kosten. Dus voor een Ironman-trainer dat ging tussen 10 en 15 uur per week zonder douchen en reizen. Nou, met één vrije dag daartussen is dat toch drie uur per dag sporten. En een verkoopproces van een groot bedrijf, hoef ik niet uit te leggen dat dat zwaar weegt op een CFO. En toch, de coaching die ik daar ook in heb gehad, was eigenlijk heel duidelijk, zeg je nou, doe niks. Het is goed dat jij gewoon fit blijft. Je moet fit blijven, want we hebben je nodig. Dus doe alles aan om fit te zijn. Dat is het allerbelangrijkste. En je moet jezelf alleen inzetten waar het niet anders kan dan dat jij alleen wordt ingezet. Dus doe alleen wat jij alleen kan doen. En eigenlijk de rest, delegeer het aan je team. En zo heb ik het met het team ook besproken. We hebben een jaar voorbereid. En één, wat je dan krijgt is dat je veel meer delegeert. Twee, dat de mensen die het dan mogen gaan doen, uiteindelijk ook super energized zijn. Want zij mogen veel meer doen dan ze daarvoor ooit deden. Ze worden veel meer betrokken en ook een stuk eigenaar van het proces. En dat heeft een enorme vibe gebracht. Dus dat in combinatie met heel veel communicaties om de zes wijken ging ik de buurten op om te vertellen wat er de komende zes wijken ging gebeuren. Het was niet alleen een verkoopproces, maar er liepen ook wat andere dingen die moesten gebeuren. En dat hebben mensen toch als een bijzondere periode ervaren. Waarbij ik eigenlijk vrij gemakkelijk die periode heb door kunnen maken zonder frictie op tijdniveau. Wat ik daarvan geleerd heb is van als je denkt dat je kan delegeren, probeer dan nog eens drie nootjes meer te delegeren, want dat kan echt. Wel dat je een goed team om je heen hebt. Dus dat is wel de allerbelangrijkste voorwaarde. Zorg dat je goede mensen om je heen hebt. Aan wie je het kan delegeren. Maar dat… Ik ben nooit qua tijd in de knoop gekomen.
Michael van Asperen
Want jij werd in staat gesteld om dat te doen en die tijd ook. Tenminste, er werd ook gezegd, zorg ervoor dat je fit blijft en dergelijke. Want je delegeert dan een deel van je werkzaamheden ook naar je team toe. Hoe zorg je ervoor dat je team ook fit blijft en die niet overwerkt raakte?
Guido Dubbeld
Nou ja, dat gaat natuurlijk met een stukje eigen inspiratie hoe ik dat dan doe. Je hoeft natuurlijk niet per se te sporten, alhoewel ik het wel iedereen zou aanraden. Maar dat kan ook in yoga of in mindfulness. Maar dat maakt, als je maar een weg vindt om ontspannen te zijn. En we hebben toen ook gesproken over elke dag te reflecteren. Dus elke dag vijf minuten nadenken. Wat heb ik nou de hele dag zitten doen? Kan dat niet? Wat ga ik morgen anders doen? Wat ging er goed vandaag? Wat ga ik continueren?
Michael van Asperen
Deed je dat met elkaar als team?
Guido Dubbeld
Ja, soms als team, dus als we een team hadden. En ik vroeg dan iedereen om het gewoon elke dag te doen. Omdat het, door te reflecteren word je veel effectiever, veel sneller effectiever. En anders blijf je gewoon maanden achter elkaar door hard doorwerken. Zonder na te denken, kan ik het anders doen? Of ben ik wel effectief? Of bereik ik wel wat ik wil bereiken? Of moet ik hier überhaupt mee bezig zijn? Dus dat heel bewust reflectie inbouwen van wat zijn we eigenlijk met z’n allen aan het doen. En daarover te praten en maar vijf minuten per dag. Dat levert zoveel op en ook een stukje rust. Want oké, dat gaan we morgen anders doen. Anders gaan er maanden overheen voordat je iets aanpakt. Terwijl als je elke dag een klein stukje de goede kant op beweegt om het beter te krijgen voor jezelf. Als je dan twee maanden verder bent is er echt heel veel gebeurd. Dus dat continu meer tijd in reflectie doen van wat ben ik aan het doen? Is dat effectief? Levert het impact op? Zo niet? Oké, wat ga ik eraan veranderen? Daar zijn we echt een heel jaar mee bezig geweest. Je hebt ook een boekje dat heet het 6 minuten boekje. Dat vul je elke dag drie minuten in de ochtend in en drie minuten in de avond. Dat is een super krachtig boekje om een positieve mindset te creëren. En achteraf aan het eind van de dag te evalueren hoe is het gegaan. En dat doe je eigenlijk zodra je opstaat. Dus dan niet eens de koffie maken, gaan en als je opstaat, wat wordt het mooie van de dag? En daardoor word je ook meteen positief geprogrammeerd. En door die positieve programmeren start je de dag ook anders. Anders zit je vol met lijstjes in je hoofd met allemaal zorgen. Dat is niet effectief. Ik heb daar heel veel tijd in gespendeerd om gewoon in de goede mindset te zitten, met de goede energie te zitten en heel veel aan reflectie te doen. En met de team ook, die vond het ook leuk. Team ook altijd discussies over privé werk. Ze wilden allemaal zo graag zo hard werken. Echt, ze wilden zo graag allemaal echt zo hard werken. En ik probeer ze mee te geven dat dat niet het enige is om het langer te mij vol te houden.
Michael van Asperen
Dus af en toe moest je een beetje op die rem trappen voor ze.
Guido Dubbeld
Ja, maar ze moeten zelf… Eigenlijk gaat het om… Wat we proberen te doen is zelf leren op de rem te trappen. Want straks, als jij zou potentieel mij op te volgen, dan doet niemand dat meer voor je. Je moet zelf de rem weten te vinden. En ook zelf weten wanneer moet ik iets escaleren. Wanneer moet je mij erbij halen omdat ze wel een opdracht hebben gekregen die ze toch even willen checken of het wel goed gaat. Dat zijn de mensen die die volgende stappen kunnen maken. Die dat goed in de gaten hebben en goed dat ook het rempedaal weet te vinden. Soms kun je niet remmen, maar als je zegt dat je het hele jaar niet kan remmen, dan vind je het gewoon niet belangrijk dat je kan remmen.
Michael van Asperen
Ja, ik vind het trouwens wel mooi dat je inderdaad ook zegt dat je niet alles voor iedereen maar kan doen. Ze moeten het zelf uiteindelijk ook leren. Veel leiders die denken natuurlijk ook wel dat ze alles maar moeten doen voor het team en van alles gaan oppakken voor het team. Want ik ben leider, ik zorg dat het team goed opereert. Maar eigenlijk moeten ze het zelf kunnen. En dat is volgens mij best wel lastig om voor sommigen om die lijn dan te bepalen. Ik wil heel graag helpen en dan ga ik me alles wegnemen voor ze. Want dan zijn ze geholpen.
Guido Dubbeld
Ja, en dan heb je een hele drukke dag. En dan lukt het ook niet om te sporten. Dus ja, dat is niet de oplossing. De oplossing is dat mensen zelfstandig leren af te wegen waar de rem zit. En dat met je te overleggen. Of het oké is dat ze vandaag even de rem indrukken. Nou, krijg je bij mij bijna standaard antwoord, dat is prima. Moet je zeker doen. Doen we het morgen wel. Zo belangrijk is het uiteindelijk niet. Als iets een dag later komt. voor de meeste zaken. Het zijn gewoon zelf opgelegde problemen of zelf opgelegde deadlines.
Michael van Asperen
Ja klopt, daar zijn we ook heel goed in om onszelf druk te houden.
Guido Dubbeld
Sommige mensen vinden het ook heel belangrijk om heel druk te zijn. Dat is ook heel interessant en heel druk. De vraag is of dat zo is.
Michael van Asperen
Ja inderdaad, daar heb je sowieso gelijk in. Je was in 2021 dan tien jaar CFO bij Eneco. Je had het verkoopproces achter de rug. Je team heeft je goed ondersteund daarin. We hebben elkaar een goede job geleverd. En toen kwam er weer een moment voor je. Wat ga ik doen? Want die verkoop, dat was ook een moment voor jou van, blijf ik langer of toch niet?
Guido Dubbeld
Ja, dat is natuurlijk altijd een defining moment. Of omdat iemand anders voor jou bepaalt dat het een defining moment is.
Michael van Asperen
Kan ook, ja.
Guido Dubbeld
Of dat je voor jezelf bepaalt dat het een defining moment is of dat je gewoon doorgaat. Mijn collega CEO die had toen al bepaald dat het defining moment was dat hij wegging. Er zijn ook collega’s bij mij geweest die defining moment is dat ze gewoon lekker doorgingen. En voor mij was dus ook de afweging, teken ik een nieuw contract? Ga ik door? Het was midden in corona, dus dat was ingewikkeld met de nieuwe Japanse aandeelhouder. Die kon ook niet overkomen, dus dat was best een moeilijke start. CEO was weg. Funding, energieprijzen, ingewikkelde vraagstukken. Funding, restricties. Maar kijk uiteindelijk, Had ik het natuurlijk wel in mijn hoofd zitten. Ik heb dit tien jaar gedaan. Ik heb de hele duurzame groei meegemaakt. We hebben een heel mooi bedrijf neergezet. Het bedrijf gesplitst, stadion afgesplitst. Het heeft twee jaar van tijd gekost en daarna twee jaar verkoop. Dus ik was vier jaar bezig met corporate processen. Ik vind uiteindelijk gewoon innovatie en de bedrijfsvoering veel leuker dan corporate processen, in alle eerlijkheid. Er zat tien jaar op als CFO. Ga je dan bijtekenen om er veertien jaar van te maken? Ja. En dan weet je, ik was 49. Nou, dat moet je niet doen. Dat wordt gewoon teveel. Dan ga ik uitgekeken raken op de materie. Veel spannender dan dit wat we hebben gehad wordt het niet. Dus het is gewoon een goed moment om ook al met super leuke collega’s heel lang samengewerkt om toch weer een nieuwe mogelijkheid te creëren om weer eens nieuwe keuzes te maken. Want ja, twintig jaar kwamen die keuzes gewoon een soort aanwaaien. Er gewoon ingestapt. En daar had ik ook heel veel behoefte naar omdat ik vier jaar van mijn leven echt helemaal ingekaderd, de hele dag ingedeeld, voor je, inclusief sport dan, wat je allemaal te doen hebt, de volle mailboxen, de bevrijding om gewoon even helemaal niks te hebben, een jaar lang, dat was wel echt geweldig. En ik had gewoon weer zin om nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe materie. Als je twintig jaar in energie zit is het natuurlijk een super waardevolle ervaring die je vandaag elke dag nog plezier van hebt. Maar ik wilde ook weer andere dingen leren en niet de hele dag rondrennen op een georganiseerde agenda die twee maanden vooruit al vol is. Ja, dan kom je tot het besluit en zeg je nou, dat gaan we dus niet doen. En ik had al even mijn collega’s, rechterhand, al heel lang voorbereid op het moment dat ik een keer weg zou gaan. En dat was dus ook heel gaaf om dan voor te kunnen stellen dat er iemand in het team was die mijn rol kon overnemen en die ook precies wist al wat de uitdagingen waren, wat er nog te doen was. Dat is ook gelukt om Janine daar in de CFO rol te krijgen. Dus voor mij was het ook helemaal afgerond dat mijn eigen opvolster ook helemaal klaar stond om dat over te nemen. Dan kun je ook met een goed gevoel weggaan.
Michael van Asperen
Ja, met het idee van je hebt wat moois neergezet en je hebt een legacy achtergelaten en het is in goede handen met jouw opvolster.
Guido Dubbeld
Ja, en de mensen die in het team zaten met de splitsing en met de verkoop van de NECO, die werken er nog steeds. Dus het is ook niet uit elkaar gevallen. Ze zijn gewoon doorgegaan met die belangrijke opdrachten die er nog lagen, die we in die verkoopproces niet op konden pakken.
Michael van Asperen
Ja, maar dan heb je niks. En je hebt een jaar niks gehad. Dat lijkt me dan… Enerzijds is het inderdaad heel lekker, maar anderzijds ben je ook niet onrustig op een gegeven moment. Dan denk je, ik moet toch wat gaan doen? Ja.
Guido Dubbeld
Dat heb je natuurlijk altijd als je heel druk bezig bent en heel veel dingen tegelijk doet. Dus het is gewoon eerst even heel erg hard afkikken. Daar ben je echt al zes maanden mee bezig, om even die machine die staat door te stampen, terwijl er niks meer te doen is, bij wijze van spreken. Maar die machine draait gewoon door. Uiteindelijk doe je natuurlijk niet niks. Ik heb allemaal leuke vakanties gedaan. De Kilimanjaro beklommen, de berg in Zwitserland. Met de familie een quality time kunnen hebben. Leuke vakanties gedaan. Opleiding, digital opleiding gedaan op IMD. Heel veel mensen gesproken die ik al heel lang niet had gesproken. Die allemaal met leuke dingen bezig zijn. Ik dacht, wat zijn er veel leuke dingen in de wereld gaande waar ik er helemaal geen tijd voor had.
Michael van Asperen
En jij had nog wat RVC’s geloof ik ook nog.
Guido Dubbeld
Toen had ik er eentje bij de RET. Daar kwam toen in die zomer een tweede bij, Invest International. Maar dat kost niet zoveel tijd.
Michael van Asperen
Niet zoveel als die fulltime baan die je had.
Guido Dubbeld
Nee, dat is geen vergelijking.
Michael van Asperen
Maar in die periode, waar ben je achtergekomen dat jouw volgende stap uiteindelijk was? Waar wilde je graag mee doorgaan? En wat wilde je als volgende stap gaan doen?
Guido Dubbeld
Ja, ik heb daar wat coaching voor gebruikt om jezelf de goede vragen te laten stellen om te beantwoorden. Maar het is best lastig, want als je altijd heel doelgericht ben geweest en hebt al die doelen eigenlijk alles wat je carrière technisch wil bereiken, heb je bereikt. Dan staat er ook een soort vacuüm van wat moet nou eigenlijk het nieuwe doel zijn. Daar ben ik voor in de berg ingegaan met Foundation for National Leadership. Zeven dagen in de berg gewandelen en dan over vragen. Waar krijg ik nou energie van en waar moet het dan aan voldoen? Dat heb ik gedefinieerd in zeven dagen tijd. Passief weet je dat uiteindelijk eigenlijk wel, maar dan schrijf je het op een A4’tje. En dat zitten toch uiteindelijk dingen die maatschappelijk relevant zijn. Duurzaamheid is natuurlijk evident, maar dat kan natuurlijk ook op andere vlakken liggen. De maatschappij moet echt zitten te wachten op wat we hier aan het doen zijn. Dat vond ik belangrijk. Met leuke mensen werken. Dat is niet altijd in een uur achterachter halen, maar als je de keuze hebt om opdrachten te doen, dan doe je dat met mensen waar je goed bij voelt en goed bij klikt. En als het niet is, dan moet je er ook mee stoppen. Ik had geen grote behoefte aan een executive role op dat moment. En uiteindelijk is die behoefte ook nooit teruggekomen. Dus het is uiteindelijk een paletje geworden van, Dingen waar ik zin in kreeg om aan te gaan werken. En zo is het uiteindelijk de afgelopen twee jaar zich een beetje ontvouwd. En dat heeft best wel hele voorspelbare dingen opgeleverd. Een aantal commissariaten. Een aantal raden van advies bij kleinende startende ondernemingen. Superleuk om heel ondernemend met de voeten in de klei, mensen in contact te brengen, proposities te beoordelen, vindingen op te halen, te groeien, te adviseren. En bij de einde lukt dat hartstikke goed en bij de volgende gaat wat minder. Nou goed, dat kom je dan ook tegen. Ik ben begonnen bij de ondernemingskamer. Als raad noemen ze dat. Het is me uitgelegd in de cursus dat dat gewoon rechter is. En dat ik in mijn allerlei sociale uitlatingen voorzichtig moet zijn. Dus deze podcast is nou niet het randje, maar ik doe geen gekke uitlatingen. Maar alles wat ik zeg moet ik toch wel voorzichtig mee worden. Maar een fascinerende ervaring om allerlei corporate ruzies te zien en daar naar oplossingen toe te werken vanuit de rechtbank. Een heel professionele rechtbank. En een boek geschreven. Dat had ik niet gedacht dat ik dat ooit in mijn leven ging doen. Dat was ook echt weer een stap uit comfortzone. Hoe ga je nou impact maken als je niet 500 miljoen per jaar te spenderen hebt en geen 3000 man een kant op kan bewegen en gewoon je eentje bent. Ik zat niet aan een bedrijf zelf opgericht, daar had ik nog even geen oren naar. Ik zat toen op die berg. Ik moest gewoon een verhaal schrijven wat spannend is om mensen een klimaatscenario gewoon veel dichterbij te brengen. We denken allemaal aan 2050 omdat iemand 2050 als doel heeft gesteld. Maar het klimaat die laat zich niet leiden door het jaar 2050. Dat doet gewoon wat het doet. Dus de fictie dat we tot 2050 hebben is een zelfgecreëerde fictie omdat iemand 2050 als doelstelling heeft opgenomen. En daar kijken we dan naar. En dan denken we, we hebben nog 25 jaar, maar het is niet, we hoeven het niet uit te leggen, het gebeurt vandaag al. CO2-uitstoot is natuurlijk super abstract. En opwarming van de aarde is wel vervelend, maar als het water door de straten loopt, dan komt de pensie heel dichtbij. En dan gaan mensen er toch anders over denken en praten. Ik ga gewoon een spannend verhaal schrijven waar een klimaatscenario in Nederland gebeurt. Daar onderzoek naar gedaan, naar hoe alles werkt en dat boek heet Onderwater 2.0.
Michael van Asperen
2.0, waarschijnlijk van de Westerscheldedijk doorbraak.
Guido Dubbeld
Het onderwater gaat natuurlijk over Nederland en water. Daar kun je alles bij verzinnen. 2.0 gaat omdat er ook digitale oorlog in voorkomt. Dus de hele digitaliseringslag, cyberrisico’s en hoe dat bij elkaar kan komen tot tot hele naar gevolgen. En dat heb ik dan eigenlijk allemaal gevat. Dus het is een soort politieke thriller, eco-thriller heet het in het echt. Cyber security speelt een hele grote rol in de oorlogsvoering daar. En allemaal dingen die eigenlijk allemaal zijn gebeurd. Dus het is meer het verzamelen van een paar nare dingen in een scenario. 95% is gebeurd. Het is kwestie van wachten tot de laatste 5% Hopelijk niet gebeurd, denk ik dan. En de reden waarom ik dat in een spannend verhaal heb gezet is denk ik deels door mijn eigen manco aan schrijfstijl. Nou dat was niet echt een keuze, maar daar word je door een redactrice op een gegeven moment in begeleid. Ik kan goed snel schrijven. maar niet heel uitwaaieren, hele vergezichten beschrijven. En by the way, als je dat doet, dan wordt het geen spannend verhaal, want dan word je continu geremd in de leessnelheid. Terwijl een thriller moet eigenlijk elke zin, moet je zin hebben om verder te lezen. Er staat geen prietpraat tussen. Dat stond veel op de opmerkingen. Guido, dit is prietpraten, modderuithup.
Michael van Asperen
Ambtenarentaal stond er ook op.
Guido Dubbeld
Ambtenarentaal stond er ook op, prietpraten. Nou, gewoon dat soort opmerkingen. Maar na vijf keer schrijven is het boek het levenslicht gezien. En door het een spannend verhaal te maken, heel toegankelijk. Ik denk, als ik eerlijk terugkijk, als mensen het allemaal lezen en ze zouden het serieus nemen, dan zou het heel veel impact hebben. Maar mensen lezen het toch grotendeels als een spannend boek. Niet als iets. wat morgen kan gebeuren.
Michael van Asperen
Ja, dus toch meer als fictie in.
Guido Dubbeld
Plaats van… Ja, precies. En mijn gedachte was van door een spannend verhaal te schrijven en het reëel te laten voelen, dat mensen dachten dat kan morgen gebeuren, maar zo beklijft het niet. Dan is het toch gewoon een boek.
Michael van Asperen
En vind je dan dat je gefaald hebt in die opzet daarvan? Sommige dingen kan je ook niks aan doen. Hoe kijk je daar dan tegenaan?
Guido Dubbeld
Ik was niet van plan om een whitepaper of een duurzaamheidspamflet te gaan schrijven waar er al 10.000 van zijn. Daar ga ik ook geen impact mee maken. Dat was sowieso de route niet. Misschien een andere inschatting over hoe mensen dingen tot zich nemen. Ik wil eigenlijk dat er een film van gemaakt wordt. Dan komt het dichterbij. Dan kan het de wereld over. Of dat gaat gebeuren ooit. Gaan we nog wel meemaken. In ieder geval wordt het in de bibliotheekollectie opgenomen.
Michael van Asperen
Dat is sowieso een mooi compliment.
Guido Dubbeld
Dat is wel echt een compliment, ja.
Michael van Asperen
Ik vind het wel grappig om te zien dat eigenlijk wil je dus een klimaatboek schrijven over een gevolg van klimaatverandering voor Nederland, om het dichtbij voor de Nederlanders te maken. Dan heb je een heel actueel onderwerp als cyber, heb je daar dan ook in verwerkt, want dat gebeurt toch ook dagelijks. We zeggen ook dat de volgende oorlogsvoering is toch cyber warfare. Dat is eigenlijk een heel actueel iets. En dan heb je nog een derde pijler erin. Dat is eigenlijk het politieke klimaat. En in het boek schrijft hij dan ook een rechtspolitiek klimaat. Dat zag je van tevoren denk ik niet allemaal zo in die combinatie aankomen. Dat het ook nog eens echt zou gaan gebeuren op dat moment. Of wel?
Guido Dubbeld
Nou ja, voorlopig is het aan het gebeuren.
Michael van Asperen
Ja, dat klopt. Maar had je van tevoren dat idee dat als je die drie combineert…
Guido Dubbeld
De cyber security, daar had ik heel veel van geleerd op IMD. En dat vond ik ook belangrijk om mensen verder in mee te nemen wat er allemaal mee gedaan wordt. Het lastige is als je daarover gaat schrijven dat ik ook wat in de techniek belandde. En dat wordt er allemaal uitgestreept.
Michael van Asperen
Dat snapt niemand dan waarschijnlijk.
Guido Dubbeld
Of het is misschien wat te technisch, maar ook het vertraagt het verhaal. En het is niet nodig voor het verhaal. En dan heb je een ijzeren dame die alles eruit streept. Dus dat vond ik wel op een aantal vlakken echt jammer. Maar daar heb ik… Nou ja, dat is ook wat het is. Die keuze moet je maken. En ik vond het toch belangrijker dat het gewoon heel vlot leest. Dat mensen het makkelijk kunnen lezen. Dus ik heb dat eruit gelaten. Maar ik vind, daar zijn hele scary dingen aan de gang. Dus die cyber dat wist ik al, klimaat wist ik ook, dat heb ik vertaald in water. Nou is logisch voor Nederland ga je gaan allemaal dingen onderzoeken en dan staan er hele uitgebreide websites al waar je kan vinden als Nederland onder water loopt wat je dan moet doen. Dus denk ik van, iemand heeft dus verzonnen dat het dus heel belangrijk is dat die website bestaat die heel duidelijk beschrijft wat je dan moet doen. Oké, interessant.
Michael van Asperen
Niet aan een grote klok hangen, maar.
Guido Dubbeld
Het werd wel onderzocht. Ik heb ook een heel aantal interviews gedaan. Minister van Buitenlandse Zaken gesproken over wat gebeurt er nou met rechts in de Europese Unie op het moment dat je als extreemrechts land gedraagt. Zoals bijvoorbeeld Hongarije. Wat gebeurt er dan achter de schermen? Hoe worden die mensen behandeld, zeg maar? Om even te kunnen verzinnen hoe het dan voor Nederland zou gaan zijn als wij een goedrechtse politiek zouden koersen gaan varen. Er komen fascinerende verhalen uit en dat ik dan wel eens input gebruik om het verhaal vorm te geven. Dus je gebruikt het niet letterlijk, maar alle gedachtenlijnen die in dat boek zitten op politieke redeneringen, die komen wel allemaal van mensen af die dit gewoon zelf ervaren hebben, hoe dingen gemanipuleerd worden, naar de hand worden gezet. Dat vond ik geweldig om te gebruiken, om ook aan leerlingen van VWO hier in de Rotterdamse school een belangrijke toon uit te leggen. Die hebben de eerste honderd boeken afgenomen om deze materie met mij te bespreken, zeg maar. En ze zijn veel banger voor, wij spreken de cyber, dan voor het klimaat.
Michael van Asperen
Ja.
Guido Dubbeld
Op zich al in het zonnetje hebben we gewoon foto’s op gedaan. En toen die politieke angle, die kwam er eigenlijk pas bij, na gesprek met een mede-commissaris, waar ik over het boek zat te vertellen, gewoon wat ik aan het schrijven was. Nou, je moet daar en daar eens naar kijken. Daar vind je wel een stukje inspiratie. Ja, dat moet de kreegse politiek worden. Je kunt het tegen Europa schoppen en dan gaat Europa dan helpen als er een probleem is hier. Dat is een beetje dat idee. Eigenlijk was het leukste deel om met mensen in gesprek te gaan om te vertellen wat zij wisten hoe bepaalde onderwerpen die ik dan wilde gebruiken in de werkelijkheid werkte. En daar kwam je altijd weer op nieuwe ideeën. Dus elke keer als ik een gesprek had, kwam ik weer terug met allemaal nieuwe input. En zo ontstaat het dan. Dus je verzint het niet allemaal achter je bureau, maar zo te zeggen.
Michael van Asperen
Wat ik nou wel interessanter vind, is dat toen jij de stap naar CFO maakte, toen zei je dat je de complexiteit eigenlijk die je hebt als CFO zijn, omdat je op heel veel dingen tegelijkertijd bent betrokken en je krijgt input van allerlei mensen en jij moet het grotere plaatje zien. Zie je eigenlijk, als je het dan hebt over het boek wat je hebt geschreven en de waarschuwingen ook die je naar buiten wil doen, dat het voor heel veel mensen ook best wel complex is om dit allemaal te overzien omdat het zoveel verschillende schrijven zijn wat allemaal met elkaar samenwerkt en het is best wel moeilijk om dat grotere plaatje uit uit te leggen.
Guido Dubbeld
Dat klopt. Dat is eigenlijk gewoon niet te doen, denk ik, in de huidige tijd. Dat is ook een van de feedback die ik kreeg van de redactrice. Die zei, je hebt eigenlijk drie, vier thema’s in dit boek verwerkt. die op zichzelf staan normaal al boeken kunnen vullen. En wat er knap aan is, is dat de thema’s zodanig naar voren komen dat het niet stoort. Dus niet dat je iets per se in je boek wil hebben om het maar erbij te hebben. Het heeft een hele logische functie in het boek. En het is heel knap met elkaar verweven. En het zijn niet veel mensen die dat lukt, om die thema’s zo elkaar over te laten lopen. Als ik nou een boek moet beoordelen, vond ze dat echt heel bijzonder om te zien. Omdat het meest kennelijk niet lukt om die breedte van die complexiteit bij elkaar te brengen. Zo’n boek is eigenlijk een reflectie van jezelf een beetje. Dat vind ik leuk. Daar leef ik van die complexiteit. En ja, dan krijg je dat terug.
Michael van Asperen
Is dit een vervolg?
Guido Dubbeld
Ik ben wel erg druk op het moment. Ik weet niet of het dan een spannend verhaal wordt of het dan over vitaliteit gaat. Hoe blijf je nou vitaal? Want die ervaringen, die persoonlijke ervaring, vind ik ook echt heel gaaf. Tegen professionele executives, zoals we het gesprek begonnen, van hoe blijf je nou onderdruk vitaal? Wat moet je daar nou voor doen? En die parallel met de sportwereld vind ik eigenlijk ook ontzettend boeiend.
Michael van Asperen
Eigenlijk, als ik jouw verhaal mag samenvatten, jij bent wel iemand die heel erg gedreven is om impact en verandering te maken. Je wil graag, en even wat het dan is maakt dan even niet uit, maar je wil in ieder geval ervoor gezorgd hebben dat het anders is dan dat het was en dat het eigenlijk beter wordt. En dat jij daar een stempel op kan drukken.
Guido Dubbeld
Ja, ik denk dat dat een hele mooie samenvatting is.
Michael van Asperen
Heel kort ook.
Guido Dubbeld
Ja, zeer kort. Maar iets twee keer doen vind ik ook niet leuk. En daar komt ook een beetje het grensverleggen vandaan. Als je iets twee keer hetzelfde niet leuk vindt, dan moet je de grens weer opzoeken. Dat lijkt me een mooie afsluiting.
Michael van Asperen
Wat is de volgende grens? Welke grens gaan we… Deze zomer wordt.
Guido Dubbeld
Het de 91 kilometer met vijf hoogte kilometers. Dan kun je uitrekenen dat het jaar erna boven de honderd gaat. Dan moeten we er ook echt goed overheen gaan. Als je dan toch honderd doet, doe het dan goed.
Michael van Asperen
Doe dan gewoon honderdtien.
Guido Dubbeld
Of honderdtwintig.
Michael van Asperen
Ik ben nog niet eens ambitieus genoeg.
Guido Dubbeld
Een uur langer rennen als je toch honderdhalf uur loopt, dat maakt niet zoveel verschil.
Michael van Asperen
Nee, dat is waar. Dat vind je gelijk. Dat is dan een mooi doel. Misschien kunnen we over twee jaar daar nog eens een keer op terugkijken hoe ver je gekomen bent. Ik wil je heel erg danken voor het gesprek en voor het delen van je ervaringen. En natuurlijk de oproep aan iedereen om onderwater 2.0 te gaan lezen en bestellen. Dat kunnen ze vast online vinden op www.managementboek.nl of ergens. boekengilde.nl onderwater 2.0, boek van Guido Dubbelt. Ik zou zeggen bestel het allemaal en lees het en de reacties mogen ze waarschijnlijk ook wel met je delen. Dan wil ik je hartelijk danken voor het gesprek en je tijd en ik wens jou heel veel succes deze zomer en dan volgend jaar met gewoon 120 kilometer duurloop. Ik zweet er al van als ik er aan moet denken moet ik zeggen.
Guido Dubbeld
Dankjewel.
Michael van Asperen
Vond je dat nou een leuk gesprek en wil je meer verhalen horen van CFO’s? Volg ons dan op ons Agiom kanaal.
